Magnesiumoxide of magnesium chelaat?

Op internet duiken regelmatig verhalen op over wat nu het beste is om een paard te geven. Magnesiumoxide of andere vormen van magnesium.

Allereerst:  Een goed supplement is duur, voer nooit zomaar iets bij, maar bij voorkeur pas als blijkt uit een bloedonderzoek (volledig onderzoek is 120 a 130 euro), dat er een tekort is! Een bloedonderzoek is duur, maar je weet wel ontzettend veel van je paard voor dat geld. Bovendien na een paar maanden zonder bloedonderzoek een duur supplement voeren zit je op hetzelfde bedrag, maar weet je veel minder

Wat is het verschil tussen magnesiumoxide, magnesiumchloride en magnesiumchelaat?

Daarvoor is een stukje basiskennis scheikunde nodig. Magnesiumoxide, -chloride en ook bijvoorbeeld magnesiumstearaat, zijn zouten, net zoals ons keukenzout natriumchloride. Zouten bestaan altijd uit een metaal en een niet-metaal. Het metaal dat er in zit, is niet het metaal zoals we dat kennen als roestvrijstaal. Keukenzout als voorbeeld, dat bestaat uit natrium en chloride. Het metaal natrium kennen de meeste mensen wel van het spectaculaire proefje met een blokje natrium in water dat vervolgens heftig reageert (https://www.youtube.com/watch?v=x0e6DBhf3zI) .

Chloor kennen de meeste mensen wel van het schoonmaakmiddel. Als chloor reageert tot chloride is het onschadelijk, net zoals natrium reageert tot natriumionen en is dan niet meer schadelijk. Bij de reactie verliest natrium een elektron en als chloor een elektron opneemt wordt het chloride, beide stoffen lijken niet meer op hun ‘afkomst’. Omdat het ene deeltjes positief geladen is en het andere negatief (ionen) kunnen ze samen een zout vormen. Er zijn talloze zouten, soda, gips, keukenzout etc. De positieve en negatieve deeltjes, ionen, zitten in een vast zout naast elkaar, om en om.

Als je een zout oplost in water gaat dat vrij makkelijk, omdat water ook een enigszins geladen deeltje is. De oplosbaarheid van een zout in (neutraal) water is makkelijk te meten. Je voegt steeds meer zout toe, totdat er op de bodem zout blijft liggen. De oplossing is dan verzadigd er kan geen zout meer in het water worden opgelost. De oplosbaarheid van een zout wordt weergegeven met een concentratie, bijvoorbeeld 360 g/L. Dat wil zeggen dat er 360 gram zout in een liter water kan worden opgelost, niet meer. Voor elk soort zout is dit weer anders, want niet alle soorten zouten zijn even goed oplosbaar. Sommige zouten lossen zelfs helemaal niet op in water, zoals bijvoorbeeld zinkfosfaat. Echter als je de pH, de zuurgraad, gaat veranderen zie je dat zouten beter gaan oplossen als de pH daalt, kortom zuurder wordt.

Magnesiumchelaat zit anders in elkaar. Het chelaat werkt als een soort korfje, dat om de magnesium heen blijft zitten. Dit is een beetje vergelijkbaar met de hemoglobine in ons bloed die zorgt voor het vervoer van zuurstof door ons lichaam. De binding tussen het metaal ion (ijzerion in hemoglobine), magnesium in dit geval en het chelaat is veel steviger. Deze manier van metaalionen binden wordt ook wel in medicijnen toegepast om de werking te verbeteren. Het voordeel van magnesiumchelaat is dat het lichaam het herkent als aminozuur (een bouwstof van eiwit) en dus als aminozuur opneemt en niet als mineraal (zout) opneemt. Biologisch gezien is dit een totaal ander proces en verloopt via andere poortjes in cellen. Je kunt stellen dat de biologische opneembaarheid of biologische beschikbaarheid voor het lichaam dus groter is voor een chelaat dat lijkt op een aminozuur. De opneembaarheid van een zout is zeer beperkt, de kans is groot dat het ongebruikt via de nieren en dus de urine het lichaam weer verlaat. Dat het percentage magnesium in een bepaalde stof hoog is, zegt dus helemaal niets over de opneembaarheid voor het lichaam.

Het argument dat magnesiumoxide of magnesiumchloride goed oplost in water en magnesiumchelaat niet goed oplost in water zegt dus helemaal niets over de biologische beschikbaarheid of opneembaarheid.!

Magnesiumoxide, pH en zuurgraad

Het bijkomende nadeel van magnesiumoxide is dat het oxide ion reageert met water. In de geneeskunde wordt magnesiumoxide gebruikt als laxeermiddel en als maagzuurremmer. Dat komt doordat magnesiumoxide reageert met water en het water basischer maakt (basisch is het tegenovergestelde van zuur). De zuurgraad geven we aan met de pH, dit is echter een logaritmische schaal. Dat betekent dat een pH van 4 tien keer zo zuur is als een pH waarde van 5, en een pH waarde van 3 is honderd keer zo zuur als een pH waarde van 5. Een ander voorbeeld van een logaritmische schaal is het aantal decibel bij geluid; drie decibel erbij is twee keer zoveel lawaai. Ogenschijnlijk lijkt een stapje op de pH schaal niet zoveel, maar het is dus veel meer. Een zuur kun je neutraliseren met een base. Een bekend voorbeeld is het ontvellen van mandarijnen, daarbij wordt gootsteenontstopper gebruikt (natriumhydroxide) een sterke base, als je daarna de boel neutraliseert met zoutzuur, hou je zout water over en is er geen ‘enge’ chemische stof meer aanwezig.

Echter in de maag wil je niet de dat de zuurgraad teveel verandert, tenzij je last hebt van brandend maagzuur, maar dan nog is het gebruik van een maagzuurremmer in deze vorm niet aan te raden voor langere tijd. Magnesiumoxide is dus eerder een maagzuurremmer dan een geschikte stof om je paard magnesium te voeren met als doel dat hij meer van het mineraal magnesium binnenkrijgt.

Beter is dus om een voor het lichaam goed opneembare vorm aan te bieden, magnesiumchelaat is goed opneembaar en beïnvloedt de pH waarde van de maag niet.

De oplosbaarheid van een stof zegt niets over de biologische beschikbaarheid en opneembaarheid van een stof. Het massapercentage magnesium in een product zegt ook niets over de biologische beschikbaarheid en opneembaarheid. Magnesium in de vorm van zouten (chloride, oxide etc) is slecht opneembaar. Oxides hebben daarbij als extra nadeel dat ze de pH waarde van de maag beïnvloeden en een deel van het zuur neutraliseren, wat normaal gesproken niet wenselijk is, omdat deze pH noodzakelijk is voor vertering van het voedsel. Opname van chelaat geschiedt in het lichaam via een andere weg dan zouten.

 

Bronnen:

Engbersen, J.F.J., 1992, Inleiding in de (bio)organische chemie, Atelier Rijksbouwmeester

http://paardnatuurlijk.nl/webwinkel/mgchelaat.htm